Yağmur Marmaris Kalesi’nin taşlarını ıslatırken içimde garip bir kıpırtı var; tenimin her santimi yağmur damlalarını davet ediyor, çünkü bugün yalnızca dokunulmak istiyorum.
Siteler’den Atatürk Caddesi’ne uzanan yolda ıslak kaldırımın serinliğini balık etli kalçalarımın kıvrımında hissediyorum. Parmaklarım tenime dokunduğunda sanki yağmur damlaları değil, birinin sıcak nefesi kayıyor üzerimde. Uzunyalı’nın ışıklarını bile unutturacak kadar derin bir nabız var tenimin altında; o nabız, sadece dokunuşun ritmiyle hızlanıyor.
Kapanırken parmak uçlarımın izini bırakıyorum teninde; yağmur dinince belki de geriye sadece o izler kalacak.
Comments