Şu dar koridor, Bodrum Kalesi’nin taş merdivenlerinden inerken, akşam üstü dışarı süzülen nemli rüzgârı üstüme çekiyorum. Kalın duvarlar arasında yankılanan ayak sesleri yavaşlarken, ciğerlerime dolan tuzlu hava sanki günün tüm yorgunluğunu çıkarıp yerine sıcak bir beklenti koyuyor. Parmak uçlarım taş yüzeyde gezindiğinde bile göğsümde ritmik bir daralma hissediyorum.
Bu akşam Cumhuriyet Caddesi’nden geçerken, Bitez’den gelen rüzgârın tenimi hafifçe okşadığını fark ediyorum. Bedenim, her buluşmada yeniden uyanan o dingin heyecanı taşıyor; seni karşımda görünce, o uzun günün gerilimini tek bir nefeste boşaltmak istiyorum. Kapım her zamanki gibi açık, gel.
Comments